Czy wliczać do podstawy dodatek rehabilitacyjny przy określeniu zasiłku chorobowego?

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

Wynagrodzeniem jest przychód pracownika stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz ubezpieczenie chorobowe.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników wynagrodzenia, które zgodnie z obowiązującymi u pracodawcy przepisami płacowymi albo umowami o pracę (u pracodawców niemających obowiązku tworzenia regulaminów wynagradzania) przysługują za okres pobierania zasiłku.

W razie braku postanowień o zachowywaniu prawa do składnika wynagrodzenia za okres pobierania zasiłku należy uznać, że składnik wynagrodzenia nie przysługuje za okres pobierania zasiłku i powinien być przyjęty do ustalenia podstawy wymiaru. Jeżeli jednak, mimo braku odpowiednich postanowień w przepisach płacowych lub umowach o pracę, pracodawca udokumentuje, że składnik wynagrodzenia jest pracownikowi wypłacany za okres pobierania zasiłku, składnika tego nie uwzględnia się w podstawie wymiaru zasiłku.

Zatem składnik wynagrodzenia wchodzi do podstawy zasiłków, o ile podlega oskładkowaniu i nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy z powodu choroby (jest pomniejszany). Jeżeli zarządzenie odnośnie przyznawania dodatku nie określa okresu, za który jest on przyznawany, ani zapisów o sposobie jego pomniejszania za okresy pobierania zasiłków, należy go doliczyć do wynagrodzenia za miesiąc, w którym następuje wypłata dodatku, w faktycznie wypłaconej wysokości, bez uzupełniania.

Jeśli dodatek jest przyznawany w całości, niezależnie od okresów niezdolności do pracy (choroby nie mają wpływu na jego przyznanie, wysokość), to nie podlega wliczeniu do podstawy zasiłków.