PIT-2 w 2026 roku – czy trzeba składać oświadczenie ponownie?

Ogólne zasady składania przez podatników oświadczeń (wniosków) do celów obliczania miesięcznych zaliczek na PIT, zostały określone w art. 31a ustawy o PIT. Zgodnie z jego treścią, oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki, podatnik składa płatnikowi na piśmie albo w inny sposób przyjęty u danego płatnika. Przy czym  oświadczenia i wnioski, o których mowa w art. 31b ust. 1, art. 32 ust. 3 i 6-8 oraz art. 41 ust. 11 tej ustawy – mogą być składane według ustalonego wzoru. W praktyce chodzi tutaj o druk PIT-2 („Oświadczenia/wnioski podatnika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych”).

Należy zauważyć, że aktualnie obowiązujący formularz  PIT-2 (w wersji 9) znacząco różni się od dokumentów z tym oznaczeniem, które funkcjonowały przez wiele lat. Początkowo zakres PIT-2  był dużo węższy, ponieważ dotyczył tylko stosowania tzw. ulgi podatkowej w PIT. Natomiast od 1 stycznia 2023 r.  –  m.in. w związku ze  zmianami przepisów dokonanymi  w ramach  tzw. Polskiego Ładu 2.0. – przekształcił się on w bardziej uniwersalny formularz, przeznaczony do składania różnego rodzaju oświadczeń (wniosków), mających wpływ na wysokość  zaliczek na  PIT.

Zgodnie z objaśnieniami do PIT-2, druk ten może być wykorzystany przez podatnika, jeśli nie złożył on oświadczeń i wniosków w inny sposób wskazany przez płatnika (np. poprzez elektroniczny system kadrowo-płacowy). Jego stosowanie nie jest więc obligatoryjne.

Zasadą jest, że jeśli  podatnik złoży płatnikowi oświadczenie lub wniosek mające wpływ na obliczanie zaliczki, to  płatnik  powinien je  uwzględnić najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał (art. 31a ust. 5 ustawy o PIT). Nieco więcej czasu mają na to organy rentowe (np. ZUS). Natomiast obowiązkiem podatnika będzie wycofanie bądź zmiana złożonego wcześniej oświadczenia (wniosku), jeśli zmieniły się okoliczności mające wpływ na obliczenie zaliczki.

Na tle tak sformułowanych przepisów wielu pracodawców i pracowników ma wątpliwości dotyczące ich stosowania w praktyce. W szczególności pojawia się pytanie, czy jeśli pracownik złożył w danym roku oświadczenie na druku PIT-2, np. obniżające wysokość płaconych przez niego zaliczek na podatek,  to powinien je corocznie  odnawiać. Oczywiście chodzi o przypadki,  gdy nie zaszły zmiany wpływające na sytuację podatkową pracownika w tym zakresie.

Odpowiedź na wspomniane wcześniej pytanie daje zapis art. 31a ust. 6 ustawy o PIT. Regulacja ta wskazuje, że oświadczenia i wnioski  mające wpływ na obliczenie zaliczki dotyczą również kolejnych lat podatkowych, chyba że odrębny przepis stanowi inaczej. Z tego wynika, że pracownik, który złożył płatnikowi oświadczenie PIT-2, zasadniczo nie musi go odnawiać co roku.

Nie ma przy tym znaczenia, czy oświadczenie (wniosek) zostało złożone na  oficjalnym  formularzu  PIT-2, czy według  indywidualnego wzoru  albo  w inny sposób przyjęty w firmie. Do takiej konkluzji  prowadzi również treść objaśnień do druku PIT-2, w której jest mowa o tym, że „Oświadczenia i wnioski dotyczą również kolejnych lat podatkowych”.

Opisana wcześniej zasada ma charakter ogólny, od której – przynajmniej teoretycznie –przewidziano jednak pewne wyjątki. W praktyce  ustalenie, że w konkretnym przypadku nie mamy do czynienia z takim odstępstwem, może okazać się utrudnione. Tego rodzaju  wątpliwości mogą powstać np. w razie złożenia  płatnikowi oświadczenia w sprawie zastosowania kwoty zmniejszającej  podatek (art. 31b ust.  1 ustawy o PIT).  

Płatnik pomniejsza bowiem zaliczki na PIT o kwotę stanowiącą nie więcej niż 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia.

Co istotne, kwotę  zmniejszającą podatek (300 zł) wolno podzielić maksymalnie na 3 płatników. Ponieważ ww. przepis w obecnym brzmieniu wszedł w życie  1 stycznia 2023 r. –  od samego początku jego obowiązywania rodziło się pytanie, czy PIT-2 złożony przez podatnika  przed  2023 rokiem  nadal dawał  płatnikowi prawo do pomniejszania miesięcznej zaliczki o kwotę zmniejszającą podatek. Według  Ministerstwa Finansów  działa tutaj  zasada kontynuacji.

Zgodnie bowiem z wyjaśnieniami tego resortu (zamieszczonymi na stronie www.podatki.gov.pl), złożony przed tą datą PIT-2 nadal stanowi podstawę do pomniejszenia przez płatnika zaliczki. Nie trzeba więc składać nowego oświadczenia, jeśli  nie uległ zmianie stan faktyczny. Zdaniem MF, „Na podstawie złożonego przed 2023 rokiem PIT-2 płatnik pomniejsza zaliczkę o kwotę 300 zł za każdy miesiąc”.

Jeszcze więcej znaków zapytania pojawia się, jeśli chodzi o oświadczenie  podatnika o zamiarze preferencyjnego opodatkowania dochodów (z małżonkiem / jako osoba samotnie wychowująca dziecko). Jest ono składane płatnikowi  na podstawie art. 32 ust. 3 ustawy o PIT – przez wypełnienie odpowiednich rubryk w sekcji E formularza PIT-2.

Z treści przywołanego  przepisu nie wynika bowiem jednoznacznie, jaki zakres czasowy ma składane na jego podstawie oświadczenie. Co więcej, zawarty jest w niej zapis:  „Jeżeli  podatnik złoży płatnikowi oświadczenie, że za dany rok zamierza opodatkować dochody w sposób określony w art. 6 ust. 2 albo 4d, a za rok podatkowy przewidywane, określone w oświadczeniu dochody ….”. Interpretowany literalnie sugeruje,  że oświadczenie podatnika  dotyczy tylko tego roku, za który jest składane.

W konsekwencji  dla każdego roku  oświadczenie to powinno być  składane  odrębnie.  Do takiej konkluzji może również  prowadzić treść tego oświadczenia (w sekcji E, w wierszu 10) formularza PIT-2 (9): „Niniejszym oświadczam, że zamierzam opodatkować dochody za rok podatkowy …”. Nasuwa się więc sugestia, że oświadczenie dotyczy tylko jednego roku.  Byłoby to zgodne z zasadą wyrażoną w art. 31a ust. 6 ustawy o PIT, która mówi, że złożone oświadczenie dotyczy również kolejnych lat, „chyba że odrębny przepis stanowi inaczej”.

Jednakże fiskus interpretuje  ten przepis na korzyść  podatników  i płatników. Świadczą  o tym m.in. wyjaśnienia Ministerstwa  Finansów z 16 marca 2026 r., udzielone w odpowiedzi na zapytanie mediów. Zostały one 17 marca br. opublikowane na stronie systemu informacji celno-skarbowej „EUREKA” (ID informacji 682885). Dziennikarza interesowało, czy  art. 32 ust. 3 ustawy o PIT należy uznać za odrębny przepis, o którym mowa w art. 31a ust. 6 tej ustawy, w związku z czym oświadczenie w sprawie preferencyjnego opodatkowania dochodów z małżonkiem/jako osoba samotnie wychowująca dziecko trzeba składać co roku.

Na  tak postawione pytanie MF odpowiedziało, że „Przepis  art. 32 ust. 3  to nie jest odrębny przepis, o którym mowa w art. 31a ust. 6 tej ustawy. W konsekwencji oświadczenie o zamiarze preferencyjnego opodatkowania dochodów z małżonkiem albo jako osoba samotnie wychowująca dziecko, które podatnik złożył płatnikowi za dany rok podatkowy, dotyczy również kolejnych lat podatkowych, chyba że uległy zmianie okoliczności podane w oświadczeniu”.

Dalej resort finansów przekazał, że kwestia ta została jednoznacznie przesądzona w objaśnieniach podatkowych z 30 grudnia 2022 r. Chodzi o  wydane  przez  MF  „Objaśnienia dotyczące  oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczanych przez płatników tego podatku”.  Na stronie 7. tych objaśnień wprost wskazano, że obecnie ustawa PIT nie zawiera wyjątku od  reguły, zgodnie z którą złożone oświadczenia i wnioski dotyczą również kolejnych lat podatkowych. W konsekwencji wszystkie oświadczenia i wnioski są wieloletnie, chyba że uległy zmianie okoliczności mające wpływ na obliczenie zaliczki.

Warto nadmienić, że zbieżne z przedstawionym stanowiskiem poglądy w tej kwestii prezentował  również  dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS).  To, że raz złożone przez pracowników oświadczenia  i wnioski (w tym oświadczenie o tzw. wspólnym opodatkowaniu) zachowują ważność w kolejnych latach podatkowych bez konieczności ich ponawiania, aż do zmiany lub wycofania przez podatnika – dyrektor KIS potwierdził m.in. w interpretacjach indywidualnych z 7 marca 2024 r. (nr 0112-KDIL2-1.4011.912.2023.1.TR), z 12 grudnia 2024 r. (nr 0113-KDIPT2-3.4011.686.2024.1.GG) oraz z 22 stycznia 2026 r. (nr 0113-KDWPT.4011.397.2025.2.MH).

Podobnie jest w przypadku wniosku podatnika w sprawie  niepobierania zaliczek w roku podatkowym (którego dotyczy sekcja J formularza PIT-2). Podatnik może go złożyć, jeśli przewiduje, że uzyskane przez niego dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ustawy o PIT (tj. według  skali podatkowej)  nie przekroczą w roku podatkowym kwoty 30.000 zł.

Wniosek ten jest składany na podstawie art. 31c  ust. 1 ustawy o PIT. Zgodnie z jego treścią, płatnik nie pobiera zaliczek, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku podatkowym. Użycie w powołanym przepisie  słów „w danym roku podatkowym” (tak samo jak w art. 31c  ust.  2, w którym jest także  mowa  o „roku  podatkowym” )  może prowadzić do wniosku, że aby  korzystać z omawianego rozwiązania również w kolejnych latach – tego rodzaju wnioski trzeba składać co roku na nowo. Tym bardziej, że w części  J  formularza  PIT-2 (w rubryce 20) wpisuje się rok, którego wniosek dotyczy. Dlatego dość często można  spotkać się z poglądem, że wniosek z części J  druku PIT-2 jest jedynym wyjątkiem od zasady, że raz złożone oświadczenie (wniosek) ma zastosowanie również w kolejnych latach.

Jednak kierując się wskazówkami MF, zawartymi m.in. w przywołanych wcześniej objaśnieniach podatkowych z 30 grudnia 2022 r. – należy uznać, że takie coroczne ponawianie wniosku, o którym mowa,  nie będzie konieczne.

Zasadą jest, że oświadczenia (wnioski) podatników wpływające na wysokość  zaliczek na  podatek, złożone płatnikom m.in. za  pomocą formularza PIT-2,  mają  zastosowanie również w kolejnych latach. Nie trzeba więc składać nowego oświadczenia (wniosku), jeśli  nie uległ zmianie stan faktyczny. Przy czym według Ministerstwa Finansów, obecnie ustawa PIT nie zawiera wyjątku od  tej reguły.