Jakie są zasady rozliczania kosztów długoterminowego najmu samochodu osobowego w CIT?

Odpowiedź: W przypadku zawarcia przez jednostkę umowy najmu długoterminowego samochodu osobowego kluczowe dla prawidłowego rozliczenia kosztów jest zastosowanie się do dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT. Przepis ten wprowadza ograniczenie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat wynikających z umów leasingu, najmu lub dzierżawy.

Ograniczenie kosztowe wynikające z limitu 150.000 zł odnosi się wyłącznie do tej części opłaty, która stanowi ekonomiczną spłatę wartości samochodu osobowego. Ustawodawca w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT posługuje się precyzyjnym pojęciem „opłat ustalonych w umowie, w części stanowiącej spłatę wartości samochodu”.

Limit ten ma zatem zastosowanie tylko do części kapitałowej opłaty miesięcznej, która odzwierciedla wartość pojazdu.

Część odsetkowa opłaty miesięcznej, ze względu na swój charakter wynagrodzenia za finansowanie (koszt finansowy), jest wyłączona z zakresu stosowania limitu 150.000 zł.

W rezultacie część odsetkowa może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości i nie podlega ograniczeniu proporcjonalnemu.

Jeżeli faktura dokumentująca opłatę z tytułu najmu widnieje jako jedna kwota, ale dołączony do umowy harmonogram spłat precyzyjnie wskazuje podział na część kapitałową i odsetkową, podatnik powinien dokonać następującego rozróżnienia:

1. 1) Część kapitałowa: w odniesieniu do tej części opłaty należy zastosować proporcję wynikającą z przekroczenia wartości samochodu ponad 150.000 zł.
2. 2) Część odsetkowa: jest to koszt podatkowy w całości, niezależnie od wartości pojazdu.

Konstrukcja przepisów prowadzi do rozróżnienia ekonomicznej istoty obu składników: część kapitałowa jest odpowiednikiem spłaty wartości środka trwałego, a część odsetkowa ma charakter wynagrodzenia za finansowanie, co skutkuje odmiennym traktowaniem kosztowym.